Martinikerk Bolsward

Algemeen nieuws

Bezinning

14-04-2018
De naam van de eerste zondag na Pasen doet mij altijd
wat vreemd aan: Beloken Pasen. Beloken, dat is een oud
woord voor “afgesloten”. De paasweek wordt dan
afgesloten. Het is een naam die triggert, want Pasen, kun
je dat wel afsluiten? Kun je daarna weer gewoon verder
gaan waar je gebleven was?
In Johannes 20 lezen we dat de discipelen bij elkaar zijn
in een afgesloten ruimte, zowel op de eerste paasdag als
de week erna. Johannes zegt erbij “omdat ze bang waren
voor de Joden”. Ze waren door angst overvallen. Jezus
durfde nogal wat te zeggen tegen de geestelijke en
wereldlijke machthebbers, maar dat was zijn dood
geworden. Bang als ze waren dat hun hetzelfde lot zou
treffen, hebben ze zich teruggetrokken. Ze hebben, net als
wij wanneer het buiten koud is of stormt, alle ramen en
deuren gesloten. Zo sluiten ze zich letterlijk af voor de
buitenwereld, waar ze weinig goeds van verwachten.
En dat is niet de enige vorm van afsluiting, zo lezen we bij
Johannes. Ook Thomas sluit zich af. Hij kan en hij wil het
goede nieuws niet geloven dat Jezus is opgestaan.
Misschien als hij zelf Jezus ziet en zijn verwondingen,
dan, ja, dan wil hij wel meegaan met zijn vrienden.
Ook de mannen die terug gaan naar Emmaüs, zien niet de
geweldige waarheid van de opstanding. Hun tranen
vertroebelen hun blik. Pas als Jezus het brood met hen
breekt en met hen bidt, gaan hen de ogen open. Ze
springen op en gaan juichend terug naar Jeruzalem.
In een paar verzen zien we hoe de verschillende emoties
elkaar afwisselen: de vreugde van Pasen, de angst en
onzekerheid van Beloken Pasen en vervolgens opnieuw de
vreugde van de tweede zondag na Pasen: “zondag
Jubilate”. Juich om het wonder dat is gebeurd! Want het is
echt: “de Heer is waarlijk opgestaan”. Ze hebben het
allemaal gezien, de vrouwen, de discipelen, Thomas, de
Emmaüsgangers. En zij geloofden.
En hoe is dat met ons? Ook dit jaar mogen we met Pasen
weer horen van de opgestane Heer en zingen met
juichende tonen en klinkende stemmen. Het galmt door
gans Jeruzalem, en ver daarbuiten. De vreugde van Pasen
doorbreekt muren en grenzen. Maar wat als Pasen voorbij
is? Doen we de luiken weer dicht en gaan we over tot de
orde van de dag? Of laten we ons verder leiden door de
kerkelijke kalender, de éne keer meer naar binnen gekeerd
en een week later extrovert en naar buiten gericht. Zodat
er nu al iets is te merken van de geest van Pinksteren.
Hieke Plantinga-Folkertsma
< Terug