Martinikerk Bolsward

Algemeen nieuws

Bezinning

10-05-2018
“Met de wind in de haren en de zon in de rug”. Het zijn de
eerste twee regels van het refrein van lied 697 uit het
nieuwe liedboek.
Een pinsterlied, dat - beperkt tot genoemd citaat - tot
lijflied zou kunnen worden van de elfstedenfietsers op
tweede pinksterdag.
Maar natuurlijk, de boodschap van dit pinksterlied reikt
verder. Het gaat met Pinksteren toch om Gods Geest! En
in ons spreken van die Geest klinken dan vaak de termen
van wind en vuur. De Geest die ons verwarmd, de Geest
die ons in vuur en vlam zet. En de wind die ons inspiratie
inblaast.
Nu zijn we wat wind betreft, zeker de fietsers onder ons,
nogal kieskeurig. Niet te veel, niet te weinig. Liever mee
dan tegen. Geen ijzige gure wind, maar liever wat
warmer, zolang het maar niet te…. is. En is er teveel wind,
dan zoeken we liefst de luwte op. Zoals fietsers elkaar uit
de wind houden.
Maar met Pinksteren, beschrijft Handelingen 2, gaat het
er juist om dat iedereen die wind ervaart. God voor ons
allen. Zoals we zijn in onze eigen situatie, in onze eigen
taal.
Nu zijn er heel wat mensen die, zeker als het om God gaat,
snel uit de wind gaan staan. Wij kunnen het wel alleen,
zonder God. Zie eens wat een grote dingen wij kunnen.
De mogelijkheden van de mens zijn bijna onbegrensd. En
de grenzen die er zijn, verleggen we steeds. Het heeft iets
heel verwaands, de neus in de wind.
Zoals we op Pinsterzondag zullen lezen over de Toren van
Babel. Niet alleen de neuzen in de lucht, maar een toren
tot in de hemel. Grootheidswaanzin ten top. En daarna de
spreekwoordelijke Babylonische spraakverwarring.
Mensen verstaan elkaar niet meer. En ja, met de neus in
de wind zie je elkaar ook niet meer. Zo raken we elkaar
kwijt.
En dan: Pinksterfeest. God verbindt de mensen opnieuw
met Hem en met elkaar. Wij worden allen aangesproken
in die ene taal van het evangelie. Niet meer ieder voor
zich, maar wel God voor ons allen. En als we elkaar weer
aankijken, de neuzen niet langer in de wind, ja dan
krijgen wij de wind in de neus. God blaast ons zijn
geestesadem in. Letterlijk: leeftocht.
Misschien is het volgende lied niet zo aansprekend voor
fietsers, maar hopelijk weten wij ons er wel door geraakt
en leven wij in vertrouwen op God die bezongen wordt in
lied 713: 2: ”Hij schenkt de levensadem, Hij geeft de
levensgeest.”
En geïnspireerd en inspirerend Pinksterfeest.
ds. J. Ariesen
< Terug